ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ Ή ΠΑΡΑΓΚΑ;

ΓΙΑ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΕΡΓΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΙΕΣΟΥΜΕ. ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΙΑ ΜΑΓΚΙΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΣΚΕΨΗΣ, ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ, ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ.

Ποιος θα αµφισβητήσει σήµερα πως οι σύγχρονες πόλεις τείνουν να µοιάσουν όλο και περισσότερο µε µικρές πολιτείες; Συνειδητά, µειώνουν σταδιακά την εξάρτηση τους από την κεντρική εξουσία και ακολουθούν αυτόνοµη- ή σχεδόν αυτόνοµη - πορεία ανάπτυξης, αντίστοιχη µε του κράτους. Και αυτό στις µέρες µας αποτελεί συχνό φαινόµενο στα δρώµενα της τοπικής αυτοδιοίκησης σε όλο τον κόσµο.

Αργά ή γρήγορα θα γινότανε κι’ αυτό, αφού η πολυπλοκότητα των θεµάτων µιας σύγχρονης πόλης απαιτεί λύσεις από τις τοπικές δυνάµεις. Κανένας Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας, κανένας Υπουργός όσο αρµόδιος κι’ αν είναι, κανένας Κυβερνητικός υπάλληλος δεν θα µπορέσει να δώσει λύσεις, αν το δικό µας µυαλό δεν µπορεί να γεννήσει ευφάνταστες ιδέες και αν ο δικός µας τσαµπουκάς δεν πιέσει να υλοποιηθούν.

Στη σύγχρονη αστική ζωή είναι ουσιαστικά πέντε οι τοµείς που καλούνται να επιληφθούν οι εκλεγµένοι εκπρόσωποι : την εκτέλεση τεχνικών έργων, το κυκλοφοριακό και τους χώρους στάθµευσης, την καθαριότητα και το περιβάλλον, την άσκηση κοινωνικής πολιτικής, τον πολιτισµό, τους νέους και το µέλλον της πόλης.

Η επιτυχηµένη εκτέλεση έργων επιβάλλει πρώτα σωστό σχεδιασµό και µετά δυνατή φωνή που θ’ ακουστεί στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Το πρώτο µέρος, ο σχεδιασµός δηλαδή, χωρίς να είναι πάντα εύκολος, θα θεωρηθεί χάριν συζήτησης πως είναι πιο εφικτός. Το δεύτερο όµως, που αφορά στην υλοποίηση έργων µιας πόλης, είναι το δύσκολο κοµµάτι της υπόθεσης. Εκεί ακριβώς χρειάζεται να περισσεύει η µαγκιά, ο σύγχρονος τρόπος σκέψης, η κοµµατική υπέρβαση, η αγάπη για την πόλη.

Απαιτείται ο ∆ήµος της Λάρνακας να κτίσει µεθοδικά το δικό του Λόµπι, που θα είναι βαθιά ριζωµένο στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Για να γίνει όµως αυτό θα πρέπει η τοπική αυτοδιοίκηση να µην δείχνει τάσεις εσωστρέφειας. Με συµπόσια, θεσµός που έχει πια καθιερωθεί από σύγχρονους ∆ήµους, ο ∆ήµαρχος επιβάλλεται να είναι σε στενή επαφή µε οικονοµικούς και πολιτικούς παράγοντες αλλά και τεχνοκράτες. Ανταλλάζοντας µαζί τους ιδέες, ενηµερώνοντας τους και λαµβάνοντας σοβαρά υπόψη τις απόψεις τους. Με αυτό τον τρόπο θα κτιστεί σιγά - σιγά το Σκαλιώτικο Λόµπι. Έτσι, ποτέ στο µέλλον δεν θα βρεθούµε αντιµέτωποι µε περιστατικά όπως το ‘’φαινόµενο’’ Κουλία, που έστρεψε τα πυρά του κατά του έργου της ενιαίας ανάπτυξης της Μαρίνας Λιµανιού µε το πρόσχηµα ότι δεν ήταν ενηµερωµένος!

Ο έξυπνος σχεδιασµός του κυκλοφοριακού, τα σύγχρονα και λειτουργικά µέσα µεταφοράς ενάντια στη νευρωτική οδήγηση, οι επαρκείς χώροι στάθµευσης, η αστική ευθύνη είναι πρόσθετοι µηχανισµοί µιας πολιτισµένης αστικής συνύπαρξης, που η συντήρηση τους είναι ευθύνη και πάλι της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ο περιβαλλοντικός πολιτισµός διαµορφώνει τους χαρακτήρες των ανθρώπων και  τη σχέση τους µε την πόλη. Αν η πόλη, τούς σέβεται, σέβονται και εκείνοι το φυσικό και  ‘’ τεχνικό’’ σώµα που τους περιβάλλει. Μια συνολικά  εφαρµοσµένη πολιτική πράσινου, η σωστή διαχείριση των υφιστάµενων  πάρκων, η ανακύκλωση, ο καθαρός αέρας και ο περιορισµός της κάθε µόλυνσης είναι στοιχεία σύγχρονου πολιτισµού.

Η άσκηση κοινωνικής πολιτικής αποτελεί µια άλλη παράµετρο ενός συνολικού αστικού οράµατος: η περίθαλψη των ευπαθών οµάδων και  η µέριµνα για απρόσκοπτη πρόσβαση στις ράµπες των αναπήρων µέχρι την πρόληψη και αντιµετώπιση των εξαρτηµένων ατόµων αλλά και την ενσωµάτωση και ήπια διαχείριση των οµάδων µεταναστών.

Ο πολιτισµός είναι πια δεδοµένο πως σε σύγχρονες πόλεις δεν περιορίζεται στη χάραξη µιας πολιτιστικής πολιτικής, ενός προγράµµατος εκδηλώσεων, κάποιου φεστιβάλ και µερικών µετακλήσεων καλλιτεχνών στην πόλη. Ο πολιτισµός σήµερα χαρακτηρίζει µια πόλη και τους κατοίκους της. Ανάλογα µε τον πολιτισµό που παράγουν ή ‘’καταναλώνουν’’ µπορούν να είναι πόλεις ανοικτές και πρωτοπόρες ή αντίστροφα φοβικές, παρελθοντολαγνικές και εσωστρεφείς.  

Η ενθάρρυνση χορηγιών από πλευράς ∆ήµου, αλλά κυρίως η καλλιέργεια των συνθηκών για παραγωγή πολιτισµού αποτελεί επιπλέον δράση, που αναβαθµίζουν την εικόνα µιας πόλης. Μια πολιτική προώθησης και εξαγωγής του πολιτιστικού ‘’προϊόντος’’ σε άλλες πόλεις και χώρες, η ενεργοποίηση προγράµµατος ανταλλαγής µε αδελφοποιηµένες πόλεις, συγγενικές µε την κουλτούρα και τον πολιτισµό του τόπου, χαρακτηρίζουν τέλος την πραγµατικά ‘’φωτισµένη’’ διοίκηση µιας πόλης.

Το µόνο που µένει στο τέλος  να  σκεφτούµε είναι αν η πόλη στην οποία εµείς ζούµε φροντίζει για όλα αυτά. Αν όχι, τότε οφείλουµε να τα διεκδικήσουµε. 

ΧΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 31 του περιοδικού PRIMA τον Ιούνιο του 2008