ΕΠΑΡΧΙΑΚH ΠOΛΗ TOY ’60

H  ζωή είναι έξω, μας διδάσκει εδώ και πολύ καιρό το μοντέρνο lifestyle. Aπό το σπίτι, το γραφείο, την πόλη που ζούμε. Φυσικά εκτός από έξω και μικρή. Μήπως λοιπόν δεν πρέπει να την κάνουμε πιο μικρή κοιτώντας με προσμονή τις 10-15 μέρες των διακοπών - στην καλύτερη περίπτωση, εκτός και αν είσαι εκπαιδευτικός - παραβλέποντας τις υπόλοιπες 350 «μέρες» και «ρουτινιάρικες» που απομένουν; Να μην χρειάζεται να ταξιδεύει ώρες ολόκληρες παλεύοντας με τα κενά αέρος - και πολλές φορές του μυαλού μας - ψάχνοντας εναγωνίως που κρύβεται η ζωή;

Είναι η ζωή λοιπόν έξω;   Να το δεχθώ χάρη συζήτησης. Στο χέρι μας είναι να την φέρουμε και μέσα. Αρκεί να δεχτούμε πως η ζωή βασιλεύει στην καθημερινότητα του καθενός μας που δεν είναι τίποτα άλλο από τον τρόπο ζωής που επέλεξε και διαμόρφωσε βάση της προσωπικότητας του.

Διαφορετικά γιατί σπαταλιόμαστε νυχθημερόν παλεύοντας να φτιάξουμε ωραία σπίτι και γραφεία με τους διακοσμητές να σπαταλούν τη δική τους φαιά ουσία και τις δικές μας τσέπες; Για ν' αντέξουμε το μαγγανοπήγαδο με την ευχή «Να μας έχει ο Θεός καλά να δουλεύουμε, να ξεχρεώνουμε ως τις επόμενες διακοπές;» Ε, όχι!

Αν δεν καταφέρουμε να δημιουργήσουμε μια ρουτίνα που να ταιριάζει με την προσωπικότητα μας και να μην την εχθρευόμαστε, δεν θα ξεφύγουμε ποτέ από το σύνδρομο της φυγής. Θα πρέπει να δεχτούμε τα απλά καθημερινά - το πρωινό ξύπνημα, τη μυρωδιά του πρωινού καφέ, το ζεστό νερό στο ντους - ως καταγραφές της γλυκιάς ρουτίνας, της καθημερινότητας. Τότε είναι σίγουρο πως θα κατανοήσουμε και δεν θα λοξοκοπάξουμε σαν αιρετικό, τον συνταξιδιώτη μας σε ταξίδι μακρινό, που με το γυρισμό του θα αναφωνήσει «Σαν τη Σκάλα εν έσιει».

Γιατί αν δεν μπορεί κάποιος να δεχτεί την καθημερινότητα, τότε δεν μπορεί να δεχτεί ούτε το παρόν του, οπότε μάλλον κάτι κάνει λάθος - και σίγουρα η λύση δεν είναι να πεταχτεί μέχρι το Μαυρίκιο. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να καθίσουμε και να σκεφτούμε πως θα θέλαμε να είναι η ζωή μας και να δημιουργήσουμε το περιβάλλον που εμείς θέλουμε.   Το σπίτι, το γραφείο, τις παρέες, τις εξόδους μας.

Μέχρι εκεί καλά θα πει κάποιος. Φτάνει το χέρι μας. Τι γίνεται με την πόλη που ζούμε; Πως εξελίσσεται και πως φτιάχνεται;

Εκεί αντιδρούμε και λέμε όχι στους ανθρώπους που δώσαμε εξουσία να χειριστούν την τύχη της. Αν αυτοί συγκατανεύουν στο κτίσιμο μιας πόλης με προδιαγραφές επαρχιακής πόλης του '60 εμείς να αντισταθούμε. Αν αυτοί πήραν ένα πινέλο και βάφουν τη Λάρνακα με το χλωμό κίτρινο του νεκρού, εμείς δεν πρέπει να γίνουμε ασορτί με αυτό.

Μόνο με τη δική μας αντίδραση θα καταλάβουν πως η πόλη δεν δημαρχεύεται από το γραφείο. Ίσως τότε αντιληφθούν οι Δημοτικές Αρχές πως πρέπει να βγουν και να περπατήσουν την πόλη, να ψηλαφίσουν τα προβλήματα και να τα λύσουν.

Αν θέλουν και δεν μπορούν, θα πρέπει να παραιτηθούν. Αν πάλι μπορούν και δεν είναι πρόθυμοι, πάει να πει πως δεν αγαπούν αρκετά τη Λάρνακα, οπότε και πάλι πρέπει να παραιτηθούν. Τότε, θα κάνουν το καλύτερο δώρο στην πόλη τους ενόψει των Χριστουγέννων: 3 χρόνια πιθανής εξέλιξης.

ΧΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 4 του περιοδικού PRIMA τον Νοέμβριο 2003