ΦΡΕΣΚΕΣ ΙΔΕΕΣ, ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Αυτοί που θα έπρεπε να τρέμουν να ζητήσουν τη ψήφο μας θα το κάνουν ανερυθρίαστα. και ξέρετε γιατι; επειδή ειναι οι πρώτοι που γνωρίζουν, πως ο κόσμος εκείνο που εχει να επιδείξει απο εκλογές σε εκλογές ειναι μια τεράστια ταχύτητα απώλειας μνήμης που σπαει κάθε ρεκόρ.

Έχω την εντύπωση πως κάποιοι παίζουν στοίχημα εναντίον της πόλης. Και αισθάνονται προδομένοι όταν κάτι πάει καλά. Μερικοί απ’ αυτούς ήταν κυβέρνηση και έγιναν αντιπολίτευση, μερικοί άλλοι το αντίθετο. Τι άλλαξε; Μια από τα ίδια. Τι είχες Γιάννη μου, τι είχα πάντα. Με το που λεει ή κάνει κάτι κάποιος από Λευκωσία μεριά – συνήθως υπουργός- που στρέφεται κατά της Λάρνακας, αμέσως έχουμε δυο αντιδράσεις: Μια «αντιπολίτευση» φραγκολεβαντίνων, που πανηγυρίζει για την έξωθεν επαλήθευση των θέσεων της και μια «συμπολίτευση» ψευτομαγκιάς, που πανικοβάλλεται και κηρύσσει πόλεμο υπέρ ιερών και οσίων, διαβλέποντας συνωμοσίες κατά του επιούσιου λαού. Υπάρχει βέβαια και μια τρίτη κατηγορία που σιωπά εγκληματικά όταν οι κομματάρχες από Λευκωσία σφυρίξουν σιωπητήριο. Σε όλα αυτά, προσωπικά είχα μια και μόνο άποψη. Ποτέ δεν θεώρησα μείζων θέμα τι μπορούσε να κάνει η Λευκωσία για την Λάρνακα, αλλά τι μπορούσαν να κάνουν οι Σκαλιώτες για την πόλη τους. Σε επίπεδο Δημοτών αλλά και ηγεσίας.

Σε λίγους μήνες έχουμε βουλευτικές εκλογές και μετά από λίγο ακόμα καιρό Δημοτικές. Αυτοί που θα έπρεπε να τρέμουν να ζητήσουν τη ψήφο μας θα το κάνουν ανερυθρίαστα. Και ξέρετε γιατί; Επειδή είναι οι πρώτοι που γνωρίζουν, πως ο κόσμος εκείνο που έχει να επιδείξει από εκλογές σε εκλογές είναι μια τεραστία ταχύτητα απώλειας μνήμης που σπάει κάθε ρεκόρ. Έτσι μέχρι τις επόμενες εκλογές κάνει την ίδια βλακεία (για να μην πω την άλλη την πιο βαριά λέξη) ψηφίζοντας τα ίδια κουτσά κομματικά άλογα, τα σημαδεμένα, τα εγκάθετα. Εγώ πάλι ως πολίτης της πόλης ακούω εκλογές και με πιάνει τάση εμετού. Θα ήθελα να είμαι δηκτικός γιατί πολλοί πολιτικοί μ’ έχουν ενοχλήσει αυτό τον καιρό. Και δεν με έχουν ενοχλήσει γιατί ντε και καλά είπαν κάτι που θίγει τα συμφέροντά μου. Εξάλλου δεν τους έχω και δεν με έχουν ανάγκη. Είναι όμως κυρίως θέμα αισθητικής. Άλλος περιφέρει τον φτωχό του λόγο, άλλος περιφέρει σημαίες, άλλος περιφέρει το κασετοφωνάκι που του έχει κολλήσει στον λαιμό του και δεν σταματάει με τίποτα. Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν έχουν συναίσθηση του ποιοι είναι. Και απ’ ότι φαίνεται δεν έχουν και καλούς φίλους να τους δώσουν χρήσιμες συμβουλές, έτσι ώστε να μην διασύρονται στα μάτια των άλλων. Εκείνο όμως που μ’ ενοχλεί πιο πολύ, πέρα και απ’ αυτή την ανικανότητα είναι η κομματική πειθαρχία που επιδεικνύουν ανά πάσα στιγμή. Κομματική πειθαρχία που τους οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πτωματική ακαμψία.Ο τόπος τους, η πόλη τους έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Ψώνιο τους, η ματαιοδοξία τους να γράψουν ιστορία με αντίτιμο, μια βαρετή και ξύλινη ζωή (γι’ αυτούς παίζεται, για εμάς σίγουρα). Θα ήθελα να πω ονομαστικά ποιοι με χαλάνε αυτές τις μέρες. Δεν το κάνω γιατί σέβομαι την αγωνία τους να βγουν βουλευτές και να έχουν ένα επάγγελμα.

Κρίμα που ο κόσμος ξεχνά να τιμωρεί. Κάποια τυπάκια που πιστεύουν για τον εαυτό τους τα καλυτερότερα και που εμείς δεν θα θέλαμε να τους βλέπουμε – τουλάχιστον σε θέσεις κλειδιά – σε εκπλήσσουν με την αναίδεια που ζητούν ψήφο. Τώρα θα μου πείτε μέχρι τις βουλευτικές και ειδικά της Δημαρχιακές θα έχουμε την ανατροπή της ανατροπής ω ανατροπή. Θα έχουμε ζυμώσεις, αριστερά κέντρου, κέντρου- δεξιάς και πάει λέγοντας.

Το ακραίο κέντρο, όχι το κέντρο που ξέραμε μέχρι τώρα (αυτό μοιάζει με φαγητό στο αεροπλάνο, δεν έχει καμιά ιδιαιτερότητα για ν’ αρέσει σε όλους αλλά βασικά δεν τρώγεται) ποιος θα το αγγίξει; Αυτό που λεει ναι σε κάθε φιλελεύθερη άποψη από δεξιά ή αριστερά; Ποιος είναι ο πολιτικός αυτός που με φρέσκες ιδέες και πολιτική παρρησία θα πείσει τουλάχιστον πως είναι ο μη χείρων; (Εγώ για τέτοιους ψάχνω σε κάθε εκλογές). Θα έχει το σθένος να παραδεχτεί πως είμαστε μια πόλη για να μας «κλαιν οι ρέγγες» που έχει όμως δυνατότητα να γίνει μακράν η καλύτερη. Να παραδεχτεί πως είμαστε μια πόλη ακάθαρτη – εντάξει δεν είμαστε Δαμασκός αλλά πόρρω απέχουμε και από το Μόναχο. Να πει πως λόγω δικής μας ανικανότητας δεν προχώρησαν οι Τρεις περιβόητες πια πλατείες .

Να ομολογήσει πως η μισαλλοδοξία δεν μας αφήνει να μονιάσουμε και να παλέψουμε μαζί. Πως το εμπορικό μας κέντρο με μισή κίνηση θα μπορούσε να ζωντανέψει. Να δηλώσει ευθαρσώς πως ένα δρομάκι, όπως η Στρατηγού Τιμάγια – ναι ναι καλά ακούσατε δρομάκι πρόκειται για τα μέτρα της Ευρώπης σήμερα, που σ’ αυτούς (τους Ευρωπαίους) θα έπαιρνε μερικούς μήνες να το κατασκευάσουν εμείς θυσιάσαμε (με επιβάρυνση επίσπευσης!!!) πέντε χρόνια και μαζί αρκετές οικογένειες που τους κλείσαμε το μαγαζί. Να παραδεχτεί ακόμα πως αυτός ο τεραστίων διαστάσεων επιστήμονας, παγκόσμιου βεληνεκούς, ο Άγγελος Δημητρίου αγωνιώντας περισσότερο από μας, σχεδιάζει την ενιαία ανάπτυξη Λιμανιού-Μαρίνας και υπάρχει πιθανότητα τα σχέδια να μείνουν εσαεί στα συρτάρια κάποιου τεχνοκράτη της πολεοδομίας.

Έχει στεγνώσει το σάλιο μας να μιλούμε για την τοπική αυτοδιοίκηση. Νιώθουμε να ρίχνουμε αυγά στον τοίχο. Εμείς τα λέμε, εμείς τ’ ακούμε. Αυτοί το βιολί τους. Σαν αυτιστικά κοιτούν μια τα νύχια τους και μια τ’ αστέρια χωρίς να καταλαβαίνουν τι γίνεται. Οι μισοί στρέφονται κατά των άλλων μισών και όλοι μαζί κατά της πόλης.

Θεωρούν το Δημαρχείο ως τον χώρο που θα ισοφαρίσουν τις κομματικές τους διαφορές (θυμάστε τα ρεζιλίκια με τις προσλήψεις πριν λίγο καιρό. Κρύος ιδρώτας με λούζει όταν σκέφτομαι πως και η θέση του Δημοτικού Γραμματέα μπορεί να δοθεί σε κανένα εγκάθετο άσχετο για το καλύτερο μοίρασμα της κομματικής τράπουλας). Γεμίσαμε με υποψήφιους σταλμένους με τα κομματικά cοurier.

Κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα; Άκουσαν πως αυτονόμαστε και πλάκωσαν κι’ οι γύφτοι. Με αυτά κι’ αυτά γεμίσαμε με αρχηκηφηναράδες Και μετά άντε να τους πειράξει κανείς που τους μιλάς και σφυρίζουν αδιάφορα.

ΧΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 13 του περιοδικού PRIMA τον Ιούνιο 2005