TI ΘΑ ΚΑΝΕΙ Η ΛΑΡΝΑΚΑ Σ’ ΑΥΤEΣ ΤΙΣ ΚΡIΣΙΜΕΣ ΔΗΜΟΤΙΚEΣ ΕΚΛΟΓEΣ

ΟΙ ΠΑΡΑΛΕIΨΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΑΣ ΔΑΚΤΥΛΟΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΒΑΣΕΩΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΟΨΕΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ  ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ.

Mέχρι πριν λίγα χρόνια, όταν κάποιος µιλούσε για το  χώρο του κέντρου εννοούσε µια απλά συµπαθητική (ούτε όµορφη, ούτε άσχηµη) και µπανάλ νύφη.  Ο χώρος αυτός άνηκε παραδοσιακά στους µικροαστούς, και σ’ αυτόν οι πολιτικοί χάιδευαν τ’ αυτιά του κοσµάκη λέγοντας συµβιβαστικές και πολιτισµένες µπαρούφες.  Κάτι σαν το φαγητό στο αεροπλάνο. ∆εν έχει γευστικές αιχµές για ν’ αρέσει σε όλους, αλλά βασικά δεν τρώγεται.

Τη φιλοσοφία του κέντρου ασπάστηκαν, µε την πάροδο του χρόνου και τα πιο ακραία κόµµατα ( αριστεράς , δεξιάς). Με γνώµονα το «κόρακας κοράκου µάτι δε βγάζει » έγιναν συµµαχίες που ανέδειξαν στο παρελθόν προέδρους, βουλευτές, δηµάρχους.

Μέσα σ’ αυτό το κλίµα και µε την ίδια ακριβώς διάθεση, τα  κόµµατα κινούνται σήµερα (νωχελικά, πλην όµως κινούνται) να επιλέξουν ξανά τους υποψηφίους τους για τις επικείµενες δηµοτικές εκλογές.

Σαν καλοί σουπερµαρκετατζήδες -εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δυστυχώς ελάχιστες- θα βάλουν σε καλάθι τους διάφορους ∆ήµους και θα µοιράσουν τα κουκιά τους µε µπακαλίστικη νοοτροπία. Ένα σου, ένα µου.

Θα τους δούµε ακόµα µια φορά να ασχολούνται µε το δικό τους κέρδος, το κοµµατικό.

Ο κοινωνικός ρόλος και η συµβολή στην ευηµερία των πολιτών αποτελούν στις business  και στη µικρόψυχη κοµµατική πολιτική έννοιες ασυµβίβαστες µε τη σκληρή πραγµατικότητα.

Οι    θεσµοθέτες    και  φύλακες,  οι πολιτικοί  που  εµείς    επιλέξαµε  υπεύθυνους  για την κοινωνική µας ευηµερία υποταγµένοι στο κοµµατικό συµφέρον δεν µπορούν ή δεν τους συµφέρει να καταλάβουν πως για την ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών η συµµετοχή τους πρέπει ν’ αγγίζει τα όρια του ελάχιστα ή και του καθόλου πρέπει ν’ αφήσουν τις  τοπικές  κοινωνίες να ψηφίσουν αυτούς που οι ίδιοι νοµίζουν  ότι είναι οι καλύτεροι,   ανεξαρτήτως κόµµατος -όπως η οριζόντια ψηφοφορία για τους ∆ηµοτικούς Συµβούλους- και που θα  οδηγήσουν το ∆ήµο τους ψηλά.

Θα αναρωτηθείτε εύλογα αν οι εκλεκτοί µας είναι ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η κοινωνία µας. Κάθε άλλο.  Είναι ακριβώς ένα κοµµάτι από αυτήν,  µε τις αρετές και τα ελαττώµατα που εµείς οι ίδιοι έχουµε. Απλώς φαντάζουν λίγο πιο διεφθαρµένοι, αφού η εξουσία πλην εξαιρέσεων διαφθείρει.

Είναι ένας ασφαλής δείκτης για τις αξίες που έχουµε και για τα όριά µας. Οι παραλείψεις των πολιτικών µας δακτυλοδείχνουν το είδος των υπερβάσεων που πρέπει να κάνουµε ενόψει των νέων  δηµοτικών εκλογών.

Γιατί αν υποκύψουµε ξανά σε λόγια πυροτεχνήµατα και χαϊδολογήµατα αυτιών – που θα προσπαθήσουν κάποιοι να τα εξαργυρώσουν και σ’ αυτές τις εκλογές- θα χάσουµε κι αυτή τη φορά το τρένο. Κι αν κάποιοι βολεύονται µέσα στο τέναγος της αδράνειάς τους να  σκέφτονται  «δε βαριέσαι, ο καλύτερος τρόπος να προλάβεις το τρένο, είναι να χάσεις το προηγούµενο» πλανώνται πλάνην  οικτράν. Γιατί το τρένο αυτή τη φορά θα αργήσει πολύ, µα πάρα πολύ να ξαναφανεί.

ΑΡAΞΑΜΕ ΣΤΑ ΚΥΒΙΚA ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑIΖΑΜΕ ΚΟΥΛ. ΤΟ ΝΑ ΕIΜΑΣΤΕ ΒEΒΑΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝIΑ ΚΟΥΛ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΡΚΕΤΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚO ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚO ΜAΡΚΕΤΙΝΓΚ. ΚAΤΙ OΠΩΣ ΤΗΝ ΕΛΒΕΤIΑ ΜΕ ΤΡAΠΕΖΕΣ ΑΝΤI ΓΙΑ ΠΑΡΑΛIΕΣ. ΜOΝΟ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΦΡOΝΤΙΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΦEΡΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΪOΝ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛYΤΕΡΗ ΔΥΝΑΤH ΤΟΥ ΜΟΡΦH.

Λένε πως για να φτάσει ο γιατρός στη σωστή θεραπεία θα πρέπει να κάνει τη σωστή διάγνωση  και για να φτάσει στη σωστή διάγνωση να ακολουθήσει το ιστορικό του πάσχοντος. Αν κάνουµε λοιπόν το ίδιο κι εµείς για την πόλη µας – για όσους πιστεύουν πως χρήζει θεραπείας -  θα διαπιστώσουµε πως ό,τι κάναµε τα τελευταία 30 χρόνια χαρακτηρίζονταν από προχειρότητα και τσαπατσουλιά.

Από σερβιτόροι της Ευρώπης, -στις καλές εποχές του τουρισµού δεν το βρίσκαµε όµως καλή ιδέα να σερβίρουµε τους γύφτους ευρωπαίους- γίναµε οι κτίστες της (κτίζω και πουλώ). Και στις δύο περιπτώσεις αγνοήσαµε εγκληµατικά το περιβάλλον. ∆εν προσπαθήσαµε  να το κάνουµε ελκυστικό ούτε στα αστικά κέντρα ούτε στην επαρχία.

Θέλαµε να τους τα παίρνουµε όπου και όπως να’ ναι χωρίς να νοιαζόµαστε πως κάποτε θα µας βαρεθούν και θα µας εγκαταλείψουν όταν καταλάβουν πως δεν έχουµε υπόθεση.

Αράξαµε στα κυβικά µας και το παίζαµε κουλ. Το να είµαστε βέβαια µια κοινωνία κουλ θα µπορούσε να είναι ένα αρκετά ικανοποιητικό γεωπολιτικό µάρκετινγκ. Κάτι όπως την Ελβετία µε τράπεζες αντί για παραλίες. Μόνο που αυτοί φρόντισαν να προσφέρουν το προϊόν τους στην καλύτερη δυνατή του µορφή.

Κάποια στιγµή, όπως ήταν αναµενόµενο, έφτασε και σε µας η ώρα της αλήθειας. Οι ∆ήµοι µας, κατάλαβαν πως πρέπει να γίνουν ελκυστικότεροι προς τους ξένους ευπρεπίζοντας και διαφοροποιώντας το περιβάλλον τους. Σ’ αυτό ακριβώς το κρίσιµο κοµβικό σηµείο η Λάρνακα ευνοείται από τροµερές συγκυρίες (αεροδρόµιο, γκολφ,  βελτίωση της ενιαίας ανάπτυξης, οδικό δίκτυο και µεταφορά πετρελαιοδεξαµενών). Συγκυρίες  που αν τις εκµεταλευτούµε µε τσαµπουκά θα γίνουµε κοινωνοί δυναµικών εξελίξεων που θα ακολουθήσουν.

Εξελίξεις που θα καταµαρτυρούν αύριο πως κάποτε πέρασε και η δική µας γενιά απ’ αυτή την πόλη. Οφείλουµε ν’ αντιληφθούµε πως η πόλη µας µπορεί να πέρασε άσχηµη εφηβεία, εξακολουθεί όµως να είναι παρθένα και σε κρίσιµη ηλικία. Ή αποφασίζουµε και την σουλουπώνουµε, της κάνουµε ορθοδοντική την κτενίζουµε την ντύνουµε και την στέλνουµε σ’ ένα καλό πανεπιστήµιο για ένα καλύτερο αύριο ή την δίνουµε στον πρώτο τυχάρπαστο γεροντολιγούρι που της κάνει κόρτε από καιρό και την ξεφορτωνόµαστε...

Σ’ αυτές τις  κρίσιµες εκλογές καλείται η Λάρνακα να κάνει τη σωστή επιλογή ∆ηµάρχου που πρέπει να  φανεί αντάξιος των περιστάσεων.

Ο άνθρωπος που – σε όποιο κόµµα και να ανήκει – µπορεί µε άνεση να κινείται στο χώρο του κέντρου. Όχι τον πλαδαρό και ερµαφρόδιτο κεντρώο χώρο – που γνωρίζαµε ως τώρα αλλά αυτόν του ΑΚΡΑΙΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ. Με τον όρο Ακραίο Κέντρο ενοούµε το χώρο που δέχεται κάθε καλή άποψη που µπορεί να φανεί χρήσιµη για την πόλη µας, είτε αυτή προέρχεται από αριστερά, είτε από δεξιά. Ο άνθρωπος που θα επανασχεδιάσει την πόλη, θα ιεραρχήσει τις προτεραιότητες και θα είναι έτοιµος να µατώσει το χέρι του κτυπώντας το στο γραφείο του κάθε αρµόδιου υπουργού, όποιο κόµµα κι αν είναι στην εξουσία.

Αυτός που θα δώσει σε σωστά πολεοδοµικά πλαίσια κάθετη χωροταξική και οικονοµική ανάπτυξη στο κέντρο προστατεύοντας  συνάµα περιοχές αµιγούς κατοικίας.

Θα κάνει ξεκαθάρισµα µε τους ανθρώπους που δουλεύουν για το ∆ήµο, θα ξαναµοιράσει την τράπουλα των ευθυνών και θα πάρει κεφάλια όπου χρειάζεται. Να πάρει τον  µπαλτά και να καθαρίσει όλα, µα όλα τα παράνοµα -  φούρνους, περίπτερα κλπ.

Αυτός που θα σουλουπώσει το κέντρο της πόλης διοχετεύοντας αλλού τους 100 περίπου χώρους στάθµευσης της οδού Ερµού, Ζήνωνος Κιτιέως, θα διευρύνει τα πεζοδρόµια, θα δηµιουργήσει σιντριβάνια, θα ενισχύσει τον αστικό εξοπλισµό. Ξέρουµε είναι πάρα πολλά αυτά που έχει να κάνει αλλά εκτός από τις συγκυρίες που προαναφέραµε µπορεί και πρέπει  να στηριχτεί σε αξιόλογα στελέχη  του ∆ήµου, (∆ηµοτικός Γραµµατέας, ∆ηµοτικός Μηχανικός) που και µπορούν και θέλουν να βοηθήσουν την πόλη.

Ο άνθρωπος που θα επαναφέρει την έννοια του αυτονόητου στη ζωή µας, θεωρώντας πως το ν’ ανοίγει  και να κλείνει κάποιος λαγούµια στους δρόµους δεν µπορεί να το ονοµάζει έργο   (αυτό γινόταν επί εποχής Φίλιου Ζανέττου).Θα µας αποδείξει πως η εποχή που κάποιοι αυτοχειροκροτούνταν  µπροστά στον καθρέφτη κάθε φορά που έπλεναν µε επιτυχία τα δόντια τους έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Αυτός που δε θα ρίχνει το φταίξιµο στους προηγούµενους  ∆ηµάρχους αλλά θα αναλαµβάνει τις ευθύνες. Αυτός που θα αντιληφθεί πως σηµαντικός δεν είναι αυτός που έχει κάτι να πει, αλλά αυτός που δε φοβάται να το πει. Αυτός που δε γνωρίζει απλά την ιστορία της Λάρνακας αλλά θα είναι διατεθειµένος να γράψει τη δική του.

Αυτός που δε θα οραµατίζεται τη Λάρνακα του αύριο µόνο, αλλά θα έχει να πει κάτι και για το σήµερα. Αυτός τέλος που θα είναι και θα το δείχνει αστικά υπερήφανος, παρασύροντας και τους άλλους στο παιχνίδι της αστικής ανάπτυξης.

∆ιαφορετικά, αν οι ∆ηµοτικές εκλογές δεν οριοθετήσουν ριζοσπαστικές αλλαγές στη νοοτροπία των κατοίκων της Λάρνακας, φοβάµαι πως θα πρέπει να συνεχίσουµε και για τα επόµενα χρόνια µε επαρχιώτικη νοοτροπία να σπρώχνουµε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Μέχρι να µας το τραβήξει κάποιος κάτω από τα πόδια και να αποκαλυφθούµε.

ΧΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 20 του περιοδικού PRIMA τον Αύγουστο του 2006