ΟΤΑΝ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤAΙ

Δεν θυµάµαι άλλη εποχή, που η τοπική αυτοδιοίκηση και οι συνακόλουθες πολιτικές δυνάµεις στην πόλη µας να βρίσκονταν σε τέτοια νωχέλεια. Μέσα στην ξηρασία του Αυγούστου ψάχνουµε κάτι φρέσκο, ζουµερό που να δροσίζει. Κοιτάµε, ως περιοδικό της πόλης µας, να βρούµε τους πραγµατικά σηµαντικούς παίκτες και όχι αυτούς που νοµίζουν ότι είναι σηµαντικοί. Αυτούς που όχι µόνον έχουν κάτι να πουν αλλά αυτούς που δεν φοβούνται να το πουν. 

Αυτούς που µε αυτοσαρκασµό και ανατρεπτική διάθεση δεν χάνουν στιγµή από το χιούµορ τους, παράγοντας ταυτόχρονα  έργο. Ψάχνουµε όλους αυτούς που ξέφυγαν από τα στεγανά του καθωσπρεπισµού, αποκτώντας πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά δρώµενα της πόλης. Που γρήγορα κατάλαβαν ότι σταρ στην πολιτική είναι αυτός που πρώτος παραδέχεται τα λάθη του, που δεν φοβάται να παίξει µε την εικόνα του και παρακαλάει να του κάνουν σκληρές ερωτήσεις µπας και δηλώσει κάτι ενδιαφέρον και πει ο τελικός αποδέκτης - στην προκείµενη εσείς οι αναγνώστες, «Μπράβο µεγάλε, ωραία τα λες, είσαι µάγκας». Αντ’αυτού συναντάµε ανθρώπους που τρέµουν την αντιπαράθεση, δηµιουργώντας µια κατάσταση οµαδικής συνενοχής. Κανείς δεν καταγγέλει κανένα. Παρανοµίες παντού. Ο ∆ήµαρχος της πόλης, το ∆ηµοτικό Συµβούλιο, οι βουλευτές, ο Έπαρχος  οι κατά τα άλλα δικοί µας υπουργοί, όλοι κρύβονται, σιωπούν. ∆εν κρίνουν... για να µην κριθούν. Αντιστέκονται στην κριτική όπως ο διάβολος το λιβάνι. Θεωρούν φίλους τους µόνον όσους µασούν τα λόγια τους και µετά τα καταπίνουν. Γίνονται ορκισµένοι εχθροί και ψάχνουν απεγνωσµένα αλλότρια κίνητρα στη συµπεριφορά αυτών που τολµούν να τους κρίνουν. ∆εν µπορούν να δουν την κριτική ως µέσο που µπορεί να τους βοηθήσει να βελτιωθούν, αλλά ούτε έχουν τα κατς ν’ανοίξουν διάλογο, ν’απαντήσουν. Μουλωχτά κοιτάζουν να δουν πως θα την σκαπουλάρουν. Συµπολίτευση αλλά και αντιπολίτευση. Και εδώ έγκειται το τοπικό µας δράµα. Αντί ν’αφήσουν την «αλητεία» για λίγο έστω, να τους κυριεύσει και αυθάδικα, βιαστικά και µε τσαµπουκά να διεκδικήσουν από τα υπουργικά γραφεία, ότι στην Λάρνακα συγκυριακά, σχεδόν χαρίζεται, είτε αυτό λέγεται ενιαία ανάπτυξη, είτε τρεις πλατείες είτε σύγχρονο αστικό σχέδιο ανάπτυξης, κάθονται και υιοθετούν, απέναντι στην Λευκωσία, την τακτική του καραγκιόζη-καρπαζοεισπράκτορα. Στάση που θυµίζει σέντερ φορ στον οποίο ο Ροναλτίνιο δίνει πάσες-έτοιµα γκολ κάθε πέντε λεπτά, αλλά αυτός σουτάρει άουτ- η και προς το δικό του τέρµα. Παρατηρώντας λοιπόν τα κάστρα της διεκδικητικότητας να πέφτουν µε τον καιρό, το ένα µετά το άλλο φαντάζεσαι ίσως ότι θα υπάρχει πάτος που θα σταµατήσει την κατρακύλα. Η πείρα δείχνει ότι δεν υπάρχει και θα πρέπει να περιµένουµε τα χειρότερα, που ίσως ξεπερνούν τη φαντασία µας. Εκτός και αν ξυπνήσουµε την ύστατη και µέχρι τις προεδρικές εκλογές, πείσουµε πως µπορούµε ν’ αλλάξουµε κάτι.

ΧΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 26 του περιοδικού PRIMA τον Άυγουστο του 2007